Personal: Loslaten en Vasthouden

Zekerheid, wat is dat nou? En originaliteit? Deze vragen, deze onzekerheden – ik krijg er af en toe de bibbers van!

 
Want, wanneer schrijf je nou leuk? Ben je snel jaloers? Vind je jezelf goed genoeg? Kun je het eigenlijk wel? Gewoon doen! Zeggen ze dan. Maar ja, zij zijn succesvol en jij bent een beginner. Iemand waarbij het sowieso altijd maar stroef en lastig gaat. Want ja, zo ben jij nou eenmaal en die autisme spectrum stoornis helpt er ook niet zo goed bij. Wat moet je nou?

 

Lekker jezelf zijn, dat wil je. Schrijven, dat wil je. Creeëren, dat wil je!!! Dat vind je leuk, daar ligt je talent. Je doet niets voor niets een opleiding aan de kunstacademie. Autonome Beeldende Kunst. Want een kunstenaar, dat ben jij. En dat wil je zijn, dat is jouw kern. En dat jou visie op kunst en wat je wilt doen misschien iets breder is, leuk toch? Sieraden maken, bloggen over beauty en make-up, DIY’s maken, lekker een middagje wegtypen… Tsja… Maar waarom komt er dan toch zo weinig op dat blog? En waarom schiet het dan niet op met die webshop? En je portfolio, die is al een jaar niet bij gewerkt…. Paniek? Nogal! Maar, wat doe je eraan? Juist, rustig blijven en je best doen, want meer kan niemand van jou verwachten. Die lezers komen wel, die angsten die heb je gewoon, die woorden komen vanzelf wel. Laat jezelf zien, geef je bloot.

 

Ik wil zo graag vanalles doen, maken, op mijn blog zetten, leren, lezen, zeggen, helpen, horen. Maar toch blijft het af en toe erg veilig, die artikels. Want dan slaat de onzekerheid toe. Ik ben iemand die altijd alles 100 keer checkt, en dat kan erg vermoeiend worden. Waarom denk je dat ik al zo lang doe over een artikel over mijn “stoornis” pdd-nos? De lieve Amber van Fabulog zit al een tijd te wachten… Maar het is zo eng… Zo moeilijk.

 

Ik heb een hekel aan telefoneren (meer specifiek: om zelf iemand op te moeten bellen), maar ook e-mails en reacties vind ik eng. Begrijp me niet verkeerd, ik ben overal zo blij mee! Maar op de een of andere manier vliegen de zenuwen me naar de keel als ik een nieuwe e-mail krijg. Of een reactie. SPANNEND roept mijn hele lichaam. BANG roept een stemmetje achter in mijn hoofd. Ik kan het best relativeren hoor, ik weet best dat er eigenlijk niks engs aan is. Maar toch ben ik soms bang dat er iets vervelends in staat bij sommige dingen, en toch blijft het altijd spannend… Vandaar dat het soms wat langer duurt voordat ik een reactie geformuleerd heb.

 

Ik kan best schrijven, maar moet alles loslaten en dat is de laatste tijd toch weer lastig. Ik ben zo hard bezig geweest voor 100 en 1 dingen, dat alles toch weer verwarrend en ver weg aan voelt. En ik wil er juist zo graag diep in duiken. Ik ben creatief, bedenk graag dingen. Maar een eigen DIY bedenken… Waarom heb ik ineens als ik er iets mee wil, of als ik het wil delen, weer geen ideeën meer? Is dat niet iets heel erg typisch? Want wie herkent dat nou niet, het concept van ‘het dingen willen doen als je geen tijd hebt versus het je kapot vervelen als je vrij bent’. Tsja. Je zal er mee om moeten gaan, en jezelf meer pushen om dingen te doen. Iets waar ik al lange tijd mee worstel. Ik ben iemand van de korte intense obsessies. Om er dan nooit meer iets mee te doen, hoewel ik er nog vaak genoeg aan denk. Het is tijd om los te laten, maar ook om vast te houden. Het is tijd om te doen, en niet zoveel te denken.

 

Dus, wie weet? Meer artikels? Meer van mijzelf? More alive than ever, I hope!

 

Liefs,

Inge

Tagged , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>